Vaak horen we de mooie succesverhalen van Ayahuasca. In één weekend van je depressie af en 10 jaar therapie in een weekend. Wij delen ook graag de mooie reviews van deelnemers over wat het ze gebracht heeft. Maar er is ook een andere kant, waar we niet vaak over schrijven. Gelukkig komt dit bij de deelrondes meestal wel ter sprake, zodat er helderheid op komt. En dan heb ik het over de teleurstelling dat de reis je niet heeft gebracht wat je hoopte:
- geen antwoorden op vragen;
- geen levens veranderende inzichten;
- geen mooie esoterische ervaringen;
- de fysieke pijnen zijn er nog steeds;
- Het depressieve gevoel is niet weg, etc. etc.
In plaats daarvan:
- spanning;
- frustratie;
- irritatie;
- ongemak;
- pijn, misselijkheid;
- weerstand;
- veel in het hoofd zitten;
- zelfafwijzing, etc., etc.
Sommige mensen denken dan: “het medicijn is uitgewerkt voor mij.” Of: dit is het toch ook niet”. Veelal gebeurt dit bij reizen wat verderop in je proces. De eerste reizen hebben we mooie inzichten gekregen, oude emoties en de liefde weer gevoeld. Dan komt er een reis die lastig is en je niet brengt wat je hoopt. Je gaat niet meer zo “diep”. Soms trouwens ook bij de eerste reis, omdat het simpelweg nog te spannend is om dieper te zakken.
En dan begint het langzaamaan duidelijk te worden wat innerlijk werk en thuiskomen bij jezelf echt inhoudt. Ik las laatst: “Het is de rauwe, trage en soms doodvermoeiende werkelijkheid van echt mens-worden.” En dat is precies wat het is. Het is de kant waar we het vaak niet over hebben, omdat we toch ergens diep van binnen verlangen naar een quick fix. We zoeken toch naar een ontsnapping en een oplossing voor onze pijn, het niet weten, het ongemak, etc. Dat we een keer klaar zijn en dat het leven dan kan gaan beginnen.
Maar wie echt thuis wil komen bij zichzelf, zal de diepte in moeten gaan en kiezen voor een langdurig proces van innerlijk werk. Jezelf laten spiegelen op je blinde vlekken en bereid zijn om echt schaduwwerk te doen. Niet alleen maar love & light en de mooie ervaringen en inzichten, maar echt alle shit aan het licht brengen. Ik weet nog dat ik in het begin regelmatig dacht: dit wordt mijn laatste zesdaagse, dan ben ik wel een keer klaar. Inmiddels denk ik dat niet meer. Inmiddels weet ik dat echt thuiskomen bij jezelf een lange adem vraagt.
In het begin zijn de inzichten heel fijn. Er komt steeds meer bewustzijn op je gedrag, je snapt waar de dingen vandaan komen en krijgt er op een bepaalde manier meer grip op. Alles loopt lekker en toch. Bepaalde triggers en gedragspatronen blijven, want eigenlijk zit je nog steeds in je hoofd, probeert alles te analyseren en beter op situaties te reageren. Je bent onbewust nog hard bezig een betere versie van jezelf te worden; mooier en verlichter. Iemand met engelengeduld, die niet uit z’n slof schiet, die helemaal in de overgave is, bla, bla, bla.
Maar de werkelijkheid is vaak weerbarstiger en gelukkig maar. Je realiseert je dat je nog steeds triggers en hardnekkige patronen hebt en dat het proces van echt thuiskomen bij jezelf niet zomaar even gedaan is. Je komt er immers achter dat er echt niks buiten je te halen valt. Dat je het echt zelf moet doen. Maar ja, ga dat maar eens voelen. Dat is het moment waarop je stopt met analyseren en eraan toe bent om echt in je lijf te landen en mens te worden: met alles erop en eraan. Om werkelijk aanwezig te zijn bij alles wat er te voelen valt in je lichaam. Niks meer te fixen, analyseren, controleren en echt in de overgave te komen en te zijn met dat wat er is.
Dat is precies wat Ayahuasca doet: jou in de overgave brengen. Om werkelijk te zijn met dat wat er is. Zodat de Goddelijke energie door ons heen kan stromen en we de hemel op aarde kunnen brengen. En daarbij spiegelt ze je genadeloos nog al je controle mechanismen en ego-stukken, die je weghouden bij deze overgave. Dat zijn vaak de lastigste reizen, waarin we in ons hoofd blijven, we gefrustreerd raken en alle hierboven beschreven stukken. Omdat werkelijke overgave doodeng is. Omdat werkelijke overgave ook betekent de pijn, de angst en het ongemak te voelen, die zich in ons lichaam heeft opgeslagen. Ze brengt ons precies daar waar we in het dagelijks leven van wegblijven en overheen gaan.
Echter….. de beloning voor de lange adem is groot. Een leven in overgave is werkelijk Goddelijk met een hoofdletter! Ik mag daar steeds meer glimpen van opvangen en het is zo de moeite waard.
Recente reacties