Afgelopen zomer kreeg ik tijdens een coaching de vraag: wie ben je als Bas, de kinderen en Ingvild wegvallen? Wat blijft er dan nog van je over? Het bracht een heel proces teweeg. Een laag van dieper onthechten, loskomen van alles wat ik nog “haal” in de buitenwereld. Ook een laag van nog meer mijn eigen stroom volgen en dat wat er door mij heen geleefd wil worden.
Een proces dat ik ook echt alleen door moest en nog steeds gaande is. Iemand zei me: “maar Karen, je hoeft het toch niet alleen te doen, je mag toch ook hulp en steun vragen.” Ja natuurlijk is dat waar. Ik zeg het zelf ook regelmatig: “je moet het wel zelf doen, maar niet alleen.” Ik heb ook genoeg lieve sisters en mensen om me een bij wie ik terecht kan, daar gaat het niet over. Het gaat over diep thuiskomen, over 100% trouw worden aan jezelf en dat kan niemand voor je doen. In the end komen we alleen en vertrekken we weer alleen van deze aarde, dus in die hele diepe kern van thuiskomen zijn we ook alleen. De enigen die je daarin kunnen bijstaan zijn zij die jou dit pad al zijn voorgegaan en zelf door die diepe stukken van eenzaamheid en leegte zijn heen gegaan.
En dat is waar ik doorheen ging en ga: diepe stukken van eenzaamheid en leegte. Carl Jung schreef: ‘Eenzaamheid ontstaat niet doordat er niemand om je heen is, maar doordat dat wat voor jou wezenlijk is geen weg naar buiten vindt. Eenzaamheid gaat zelden over lege kamers. Ze gaat over woorden die je in jezelf draagt maar die geen veilige bedding vinden.’
Het klopt zo voor mij. Ik heb:
- moeite met praten omdat het zo “hoort”
- weerstand tegen lege formats (gezellig kerst vieren, borrelen, feestjes)
- een verlangen naar diepte.
Maar hoe dan wel vind ik in sommige situaties nog lastig… Ik wil niet meer spreken en contacten aangaan namens een rol, uit loyaliteit, verwachtingen of vanuit “zo doen we dat.” Het gaat over steeds waarachtiger leven. Echt je eigen innerlijke waarheid durven volgen en niet meer leunen op de bevestiging van anderen. Dat klinkt heel mooi, maar is makkelijker gezegd dan gedaan en brengt altijd eenzaamheid met zich mee. Als je je conditioneringen en aangeleerde gedrag aflegt en steeds meer wordt wie je bent, ga je nog vaker nee zeggen. Het vraagt om de moed om werkelijk alleen te durven staan en alle angsten die daarbij horen te doorvoelen: afwijzing, conflict, om werkelijk zichtbaar te worden en in de kern de angst om helemaal alleen over te blijven. Al verlaat iedereen mij, zelfs Ingvild, Bas en de kinderen. Dus dat was/ is ook onthechten van Bas en onze relatie. Wat als die zou eindigen en in welke afhankelijkheden zat ik nog?
Hoe raar het ook klinkt, ik voel daar een diepe JA op. Ik voel een diep verlangen om in dit leven werkelijk thuis te komen en mijn eigen waarheid helemaal te leven. En ik weet met heel mijn hart dat dit proces daarbij hoort, dus ik zeg daar vol JA tegen, omdat ik weet dat het leven dan alleen maar mooier en rijker wordt. In de diepe verbinding met het Goddelijke.
Recente reacties