Eerlijk gezegd heb ik (Edwin) een tijdje op deze vraag zitten kauwen. In eerste instantie vond ik van niet, maar al snel merkte ik dat er wel degelijk kenmerken van een curlingouder in mijn gedrag zitten. Even kort; wat is een curlingouder? De term ‘curlingouder’, bedacht door de Deense psycholoog Bent Hougaard, beschrijft ouders die, net als bij curling, de weg voor hun kinderen schoonvegen. Ze proberen elk obstakel te verwijderen en elk risico te vermijden.
Ik heb vier jonge kinderen, en ik ben eerlijk gezegd doodsbang dat hen iets vreselijks overkomt. De gedachte dat ze eerder doodgaan dan ik, grijpt me aan. Dus ja, ik heb angst. Maar maakt me dat gelijk een curlingouder?
Als ouder worstel ik met de vraag: laat ik mijn kinderen echt vrij om te vallen en weer op te staan, of wil ik toch nog ongemakken en risico’s wegpoetsen? Het is een constante zoektocht, want het is niet altijd duidelijk waar ik moet ingrijpen en waar ik ze de ruimte moet geven. Wat ik wel weet, is dat mijn vier kinderen een enorme spiegel voor mijn gedrag zijn. Ze reflecteren mijn opvoedingsstijl, en het is vaak confronterend om te zien hoe ik onbewust patronen van mijn eigen jeugd herhaal.
Als ik terugkijk op mijn eigen opvoeding, zie ik duidelijk dat mijn vader vaak alles voor me overnam. Ik voelde me daardoor niet in staat om dingen zelf te doen, en kreeg vaak te horen dat ik het toch niet goed genoeg kon. Dit patroon van dingen uit handen nemen zie ik nu ook bij mijn eigen kinderen. Ik probeer hen te beschermen, maar merk dat ik soms teveel in hun plaats beslis en daarmee hun autonomie beperk.
Wat ook opvalt, is dat ik mijn dochter van 10 veel beschermender opvoed dan mijn drie zonen. Ik vraag me vaak af waarom dit zo is en waar de grens ligt tussen bescherming en overbescherming. Waar grijp ik als ouder in, en waar laat ik het gewoon gaan? Ik wil haar niet te veel beperken, maar tegelijkertijd wil ik haar behoeden voor de gevaren van de wereld. Het is soms een dunne lijn, en ik merk dat mijn diepste angsten vaak geraakt worden. Ik ben bang voor wat er zou kunnen gebeuren, voor de pijn die mijn kinderen misschien zullen ervaren.
Maar de realiteit is dat kinderen juist leren door uitgedaagd te worden. Ze worden sterker door te vallen en weer op te staan. Deze waarheid maakt het voor mij lastig, want ik wil niet dat ze pijn hebben. Maar ik besef steeds meer dat als ik ze blijf beschermen tegen elke vorm van ongemak, ik hen het belangrijkste leerproces ontnemen: het leren omgaan met tegenslagen.
Dus ja, ik ben wel degelijk ook een curlingouder. Dit gedrag komt voort uit mijn liefde voor hen, maar ook uit een diepgewortelde angst. De angst dat ik als ouder niet genoeg doe, of dat mijn kinderen iets vreselijks overkomt. Maar als ik eerlijk ben, heeft mijn angst meer met mijzelf te maken dan met hen. Ik projecteer mijn eigen onzekerheden en angsten op hen. En hoe beschermender ik word, hoe meer ik hen ook weerhoud van hun eigen ontwikkeling.
Het is een uitdaging om deze angst onder ogen te zien en tegelijkertijd het vertrouwen te hebben om mijn kinderen meer ruimte te geven. Het plantmedicijn heeft me geholpen om patronen in mijn gedrag te herkennen. Het heeft me doen inzien hoe mijn overbezorgdheid voortkomt uit angst en hoe ik, in plaats van hen te beschermen, juist moet leren loslaten.
Het is tijd om mijn kinderen hun eigen proces te laten ervaren, hoe moeilijk dat soms ook is. Ik wil dat ze leren omgaan met falen en tegenslagen, zodat ze sterker en veerkrachtiger worden. Daarom ga ik proberen minder in te grijpen en ze meer vrijheid te geven. Ze moeten leren hun eigen weg te vinden, met alle obstakels die daarbij horen. Want alleen door zelf te vallen en op te staan, kunnen ze de kracht vinden die ze nodig hebben om in de wereld te navigeren.
Dit proces is lastig en uitdagend, maar wel noodzakelijk. Ik gun het mijn kinderen om zelf te leren, te vallen en weer op te staan. Om zelf het leven te ervaren. En het helpt mij om mijn eigen angsten onder ogen te zien, zodat ook ik steeds vrijer wordt en hen niet langer onbewust in hun groei belemmer. Het is tijd om mijn kinderen meer los te laten, en dat is de grootste liefde die ik mezelf en ook hen kan geven.
PS: Deze foto is op vakantie genomen en als mijn kinderen van zo’n rots af willen springen, dan komt de curlingouder in mij wel naar boven.
Recente reacties