Velen van jullie weten dat mijn dochter van 18 de afgelopen drie maanden op reis was door Thailand en Bali. Ik heb veel de vraag gekregen hoe dat was voor mij. Éen iemand voegde daaraan toe: “want projectors zijn vaak echte helikopterouders.”
Dat laatst triggerde mij, want ik ben namelijk een projector (zie Human Design). Geen idee wat een helikopterouder is, maar kennelijk niet een hele makkelijke combinatie met een kind in het buitenland. Ik heb het even opgezocht: een helikopterouder is een ouder die alles probeert te overzien en daarmee te beschermend is.
Zoals ik al schreef in de inleiding van deze nieuwsbrief heb ik een heel proces afgelegd als het gaat over in de spiegels kijken die mijn kinderen voor mij zijn. Daarin heb ik de curlingouder en de helikopterouder in mijzelf wel leren kennen. En belangrijker; ook wat er onder dat gedrag van deze ouder zit, waardoor het heeft kunnen transformeren. Een hele weg en de afgelopen drie maanden, waarin mijn dochter weg was voelde als een kroon op mijn innerlijke werk. Maar eerst wat over die hobbelige weg en alle spiegels, want we zeggen wel heel makkelijk: kinderen zijn spiegels. Maar er werkelijk inkijken en doorvoelen wat je kind in jou aanraakt, vraagt veel moed, eerlijkheid en kwetsbaarheid. Ik deel graag een paar van die spiegels met jullie.
Één van de allereerste inzichten was waar ik nog knuffels aan het “halen” was bij mijn kinderen. Totaal onbewust knuffelde ik mijn kinderen in die tijd. Knuffelen is natuurlijk heerlijk en een kind heeft ook fysiek contact nodig, alleen was ik totaal niet afgestemd op mijn kinderen. Of zij daar ook behoefte aan hadden stond ik niet echt bij stil. Het ging veel meer om mijn eigen behoefte aan een knuffel. Je ziet het ook vaak bij oma’s, die hun kleinkind willen knuffelen, maar wie knuffelt nou eigenlijk wie? Ik heb ook nu met een puberzoon en een volwassen dochter nog steeds heel veel aan dit inzicht. Als ik de behoefte voel om ze te knuffelen, onderzoek ik vaak eerst bij mezelf: ben ik aan het brengen of aan het halen? Goed om te onderzoeken of jouw kind behoefte heeft aan jouw knuffels.
Een andere belangrijke les voor me. Mijn dochter had met 11 maanden een allergische reactie op de BMR vaccinatie en daarna bleef ze continu verkouden en benauwd. Ik ben in de jaren daarna met haar naar veel therapeuten geweest: bioresonantie, NAET, shiastsu, kinesiologie, homeopathie, etc. In een Ayahuasca reis kreeg ik zo gespiegeld dat mijn dochter geen therapeut nodig had, maar een moeder die gewoon aanwezig was bij haar benauwdheid, die naast haar zat, haar gestreste lichaam vasthield, waardoor zij kon ontspannen en haar lichaam kon helen. Eerst was daar het oordeel op mijzelf dat ik het niet goed had gedaan. Maar de uitnodiging is altijd om niet te oordelen op je gedrag en om te voelen wat daaronder zit. En daar zat angst. Een diepe angst om mijn kind te verliezen. Een angst die te groot was om toen te doorvoelen, dus ging ik fixen en oplossingen zoeken. Allemaal ok en vanuit de beste intenties, maar in de kern niet echt helpend, want emotioneel was ik afwezig voor mijn dochter. Ik zal nog te vol met mijn eigen angsten. Ik heb haar na dit inzicht nooit meer ergens mee naartoe genomen of gestuurd. Ik ben altijd eerst gaan voelen: wat raakt het in mij aan?
Zo zijn er vele voorbeelden en de zin die mij altijd heeft geholpen is: gun je kinderen hun eigen proces. Niet makkelijk, wel de weg voor mij. Ik moet dan ook denken aan de tekst van Kahlil Gibran:
Je kinderen zijn je kinderen niet. “En hij zei: Je kinderen zijn je kinderen niet. Zij zijn de zonen en dochters van ’s levens hunkering naar zichzelf. Zij komen door je, maar zijn niet van je, en hoewel ze bij je zijn, behoren ze je niet toe.
Meerdere keren heb ik mijn kinderen tijdens een Ayahuasca reis terug gegeven aan God, de Bron, het Universum. Zoooo ontzettend helpend is dit allemaal geweest, want daarmee worden wij vrijer en onze kinderen dus ook. Zo dankbaar ben ik voor al deze processen met de Ayahuasca, want ik heb mezelf echt verbaasd de drie maanden dat mijn dochter weg was. Mijn eigen angsten, maar ook alle angsten uit mijn vrouwenlijn aankijken heeft zo zijn vruchten afgeworpen in haar loslaten.
Natuurlijk vond ik het bij tijd en wijle ook spannend (zeker toen er een aardbeving in Bangkok was toen zij er zat), maar het loslaten en afstemmen op vertrouwen hebben overheerst en ik voelde een diepe verbinding met haar, ook al zat ze aan de andere kant van de wereld.
Recente reacties