De stemmen in mijn hoofd passeren
Ergens in april kreeg ik de uitnodiging voor ceremonies in mei bij sjamanen uit Peru en Mexico die naar Nederland kwamen. Ik schoof deze gelijk terzijde want het was in de week dat ik mijn eigen zesdaagse had, dus ik kon niet. Echter…. de sjamanen bleven langer en Ingvild zei: “als je de kans heb, moet je gaan: het is echt fan-tas-tisch! De hele nacht muziek rondom een groot haardvuur.”  Toch gingen er meteen allemaal stemmen in mijn hoofd aan:

• Ja, maar ik ben net een hele week weg geweest, kan dat wel thuis?
• Ja, maar 3 dagen later start ons eigen verdiepingsweekend.
• Ja, maar ik heb allemaal afspraken staan, die kan ik niet afzeggen.
• Eerst de zesdaagse maar eens integreren, anders wordt het teveel. Etc., etc.

En er was gelijk een inzicht: wat ontzeg ik mezelf nieuwe ervaringen door naar die stemmen te luisteren. Ik besloot: ik ga gewoon. Dus afspraken verzet, dikke slaapzak, een matje en heel veel wollen kleding verzameld. Je drinkt ’s nachts in de buitenlucht en ik had verhalen van mensen gehoord die het heel koud hadden gehad.

Ik was lekker op tijd en werd warm onthaald door lieve vrienden die er al waren. Ik vond een plekje in de cirkel rond het vuur, installeerde mezelf en landde langzaam terwijl ik wachtte op het begin van de ceremonie. Sara, een Poolse vrouw die met de sjamanen door Europa reist kwam nog even langs voor je intentie. Voor mij was dit: mijzelf dieper verbinden met mijn essentie en angsten die daar nog voorstaan loslaten.

Ceremonie onder de sterren
Toen begon de ceremonie. Voor mij een heel nieuw plantmedicijn; de peyote. Een cactus uit Mexico met de stof mescaline, die voor de psychedelische effecten zorgt. Wie mij een beetje kent, weet dat ik niet een enorme psychonaut bent, die zomaar van alles probeert. Het zijn voor mij echt heilige planten, die ons diepe heling kunnen brengen en dus met veel eerbied en respect worden genomen. Het duurde lang voordat ik iets begon te voelen van de Peyote, maar het was magisch zo onder de sterrenhemel bij het open vuur, dus ik was enorm aan het genieten van deze ervaring. Ondertussen was iedereen langs geweest bij de sjamaan die Rapé aanbood.  Rapé is een soort tabak die traditioneel wordt gebruikt als medicijn door die te snuiven (de sjamaan blaast die in je neus).  Ik besloot toch ook te gaan en het effect op mij was dat ik diep in mijn lijf werd gedrukt en daarna diep in de Peyote ervaring.

Een hele fysieke ervaring 
Het was fysiek een mega intense reis en daardoor kon ik niks anders dan ZIJN. Geen emoties, geen beelden, helemaal niks, alleen maar één zijn met mijn adem, mijn lichaam en aanwezig voor alles dat er daar te voelen was. En dat was heel, heel veel. De week ervoor tijdens de Ayahuasca voelde ik alleen maar dankbaarheid voor alles dat ik voelde in mijn lijf. Ik kon zo voelen dat als we werkelijk met onze ziel, ons licht aanwezig kunnen blijven bij de pijn, ons lichaam kan helen. Deze reis was één grote oefening daarin. Alleen maar ademen en aanwezig zijn; alleen maar bewust-zijn. Het was Goddelijk ondanks de intense ervaring om zo te ZIJN.

Het was magisch om de nacht over te zien gaan in de dag. De lucht die van diepzwart, donderblauw kleurde, de vogels die ontwaakten en zo kwam ik ook langzaam terug uit mijn reis. Ondertussen waren 2 andere sjamanen muziek gaan maken en dat was zoooooo mooi. Gewoon niet in woorden te beschrijven en ik denk dat iedereen die weleens een innerlijke reis heeft gemaakt dat herkent: eigenlijk is de ervaring niet in woorden te beschrijven. Het is voorbij aan deze realiteit.

Er valt nog heel veel meer over te schrijven en ik ben nog steeds aan het nagenieten en integreren. Toen ik de sjamaan de volgende dag over mijn ervaring vertelde zei hij: “Peyote pulls out al of the trauma in your body.” Nou zo heb ik het ook echt wel gevoeld.
Mijn lijf voelt vrijer en ook ben ik zachter en steviger tegelijk. Voel me diep, diep dankbaar voor alle ervaringen in mijn leven die me tot hier hebben gebracht. Aho.

Karen