WAAROM MOET IK DIT ELKE KEER WEER VOELEN?

Waarom moet ik dit elke keer weer voelen? Hoe kom ik hieruit?
In één van de weekenden stelde een lieve, gevoelige vrouw deze vragen n.a.v. haar reis en het inspireerde mij om er een stukje over te schrijven. We maken het vaker mee in onze verdiepingsweekenden dat mensen telkens dezelfde pijn, dezelfde jeuk of dezelfde thema’s tegenkomen. Ik herken het zelf natuurlijk ook. Zo hoor ik mezelf nog zeggen in een deelronde jaren geleden: wanneer ben ik een keer klaar hiermee? De reactie die ik toen kreeg was: “als je klaar bent, kun je gaan. Dit is het leven”

Allereerst helpen “waarom vragen” vaak niet. Ze brengen je in je hoofd en daar ga je het antwoord al helemaal niet vinden. Het antwoord zit in het voelen. Ons gevoelsleven is alleen zo gelaagd. Je kan het niet allemaal in één keer voelen en dan is het klaar. Het is ook maar goed dat het niet zo gaat, want dat zou veel te heftig zijn. Daarom gaat het laag voor laag, telkens een laagje dieper. Betekent dat dan dat je elke keer moet liggen worstelen en pijn lijden? Dat het altijd een gevecht moet zijn?

Nee, helemaal niet. Ik lig de laatste jaren weinig meer te worstelen (heb ik heel wat keren voor moeten drinken) en wat dat echt vraagt is diepe overgave aan dat wat er is: niet mijn wil geschiede, maar uw wil geschiede. En dat is nog niet zo makkelijk voor ons, want we willen zo graag het leven en hoe we ons voelen controleren. Dat is dan ook precies wat je nog gespiegeld krijgt in je reis: dat je nog zo aan het vechten en controleren bent in plaats van met de stroom mee te gaan en in het NU te blijven.

Het betekent overigens niet dat je moet blijven werken aan jezelf omdat je nog steeds niet goed genoeg bent. Je bent al helemaal HEEL, alleen hebben we er in het dagelijkse leven van alles voorgezet, waardoor we ons dat niet meer her-inneren. En precies daar helpt het plantmedicijn ons bij: ons herinneren wie we werkelijk zijn en ons dat wat we er nog voorzetten bewustmaken. Dit kunnen emoties zijn die ons blokkeren, maar ook nog gedragspatronen die niet helpend zijn, dus ik vroeg deze vrouw: is er in jouw dagelijkse leven voldoende ruimte om te voelen en te verwerken?

In de kern zijn we allemaal hele gevoelige zielen, echter de dagelijkse praktijk is vaak dat we daar nauwelijks ruimte voor maken. We laten ons weer opslokken door het leven en gaan maar door; werken, kinderen, partner, huishouden, vriendinnen, sporten… etc, etc.  Als we geen ruimte maken om onze emotionele indrukken uit te drukken, nemen we een emotionele hypotheek op ons lijf. Als dat maar lang genoeg duurt, neemt het lichaam het over en zegt: nu is het genoeg en zorgt daarmee dat je alsnog de kans krijgt om achterstallig onderhoud te doen en alsnog de dingen te verwerken, want emoties willen stromen. Dus: alsnog die tranen huilen, mogen trillen van angst, sidderen van boosheid, etc.

Als het allemaal maar mag. Maar vaak hebben we zo’n strenge interne oordelaar die er nog wat van vindt en dus gaan we maar weer door totdat het lijf het overneemt. Ga je lichaam zien als een goede vriend, niet als je vijand. Het grootste probleem is altijd dat we in de weerstad gaan tegen dat wat er is. Het is misschien niet wat jij wilt, maar wel wat jouw ziel op dit moment nodig heeft om zich te ont-wikkelen. Belangrijk om dan het hoofd te durven buigen: uw wil geschiede.

Wat betreft de vraag: hoe kom ik hieruit? Daarvoor geldt voor mij toch echt: the only way out is to go in. Door er dus niet uit te willen, want alleen in het voelen kunnen de dingen transformeren. Nu is dat alleen makkelijker gezegd dan gedaan, want ons ego wil niet voelen en onze hersenen zijn zo geprogrammeerd om pijn te vermijden en geluk te verkrijgen. Ayahuasca heet dan ook niet voor niks een medicijn; het helpt je door al deze stukken heen om steeds dieper thuis te komen bij wie je werkelijk bent.

Altijd op jouw tijd, nooit meer dan je aankan en precies dat wat jij nodig hebt. Durf je daarop te vertrouwen?